Tuesday, February 15, 2011

TUM HO…


Khayalo me aakar bas jaaye voh tum ho,
Falak tak mujhe le jaaye voh tum ho.

Ye shaam bhi tujhse, chandni bhi tujhse hai,
Mere hothon pe jo hai tehri muskurahat bhi tujhse hai.

Dil ko jo sukoon de voh hai chehra tera,
Har lamhe me jo yaad aaye voh hai chehra tera.

Meri chahton ki khwaish hai tu,
Meri dhadkano ki farmaish hai tu.

Khilte sitaron ki mehfil hai tujh me,
Hasti fizayein bhi shamil hai tujh me.

Dil ko sukoon pahuchata hai naam tumhara,
Tanhaai me muskurane ki vajah de voh hai paigaam tumhara.

Ban kar ansu meri aankho se behne waale tum ho,
Gairat bhari duniya me mujhe apna kehne waale tum ho.

Meri dhadkano ki har ek aawaaz tujhse hai,
Mere khayalon ki har ek parwaaz tujhse hai.

Khwabon se bhi najuk hai ehsaas tera,
Hawayein bhi rakhti hai khayal khaas tera.

Khuda bhi jo kho chuka voh guroor hai tu,
Maikhane tak jo pahucha de voh noor hai tu.

Saare jahan ki khushiyan hai tujh me,
Har nigaah ki dilchaspiyan hai tujh me.

Jaha bhi rakho kadam, ban jaata hai pak nishan tumhara,
Duniya toh duniya voh khuda bhi hai diwana tumhara.

Par meri toh raah bhi tum aur manjil bhi tum ho,
Ye saagar bhi tum se aur mere sahil bhi tum ho…

TERA HONA HAI MUJHE…


E baarish, teri in boondon ko mere gharonde se kahin door le ja,
Aankho se behte paani me abhi toh khud ko bhigona hai mujhe.

E saqi, tu mujhe hosh me kabhi aane na dena,
Abhi toh kisi ki yaadon me aur khona hai mujhe.

E neend, tu mujh per apna waqt jaaya na kar,
Ab toh qabar me he jee bhar ke sona hai mujhe.

E muskurahat, mere hoton pe ab tera guzara na hoga,
Abhi toh zindgi me jaane kitna rona hai mujhe.

E maut, abhi kisi aur chokhat pe tu apna khel dikha,
Daag kisi ki bewafai ka abhi dhona hai mujhe.

E humnafaz, zindgi ki baazi chahe toone jeet li ho,
Par baad maut ke he sahi, tera hona hai mujhe.

TERE BINA…

Jee raha hai tera har pal mere bina,
Pooch kar toh dekh halat kya hai meri tere bina.

Voh raahein jin par saath chala karte the hum,
Aaj sannaate ki gawaah bani hai tere bina.

Kabhi jin mehfilon ki shaan hua karte the hum,
Aaj roti hai voh dekh kar mera haal tere bina.

Kabhi chandni ke saaye me raat guzar jaati thi.
Aaj darta hoon roshni ke naam se bhi tere bina.

Tere saath toh kayi toofaan bhi jhel liye the maine,
Par aaj hawayein bhi chot pahuchati hai mujhe tere bina.

Voh gulshan voh nazaare, voh dariya aur voh kinare,
Aaj toh sehmi hai har boond saagar ki tere bina.

Kabhi jis aashiyane ko sajaya tha tere khayalon se,
Voh aaj tinka-tinka bikharta he ja raha hai tere bina.

Pehle tere saath rehta tha har pal me,
Aaj bheed me bhi tanha rehta hoon tere bina.

Us waqt askon se door tak ka waasta na tha mera,
Aaj muskurane ki kosis me he ansu aa jaate hai tere bina.

Pehle jo dhadkane tere dil ke saath dhadakti thi,
Aaj kayi sawaal karti hai dekh kar tanha mujhe tere bina.

Kabhi ye dil jo kayi muskurahaton ki vajah hota tha,
Aaj yaadon me ghut-ghut kar rota hai tere bina.

Kabhi tum mujhe neend se jagaya karti thi,
Aaj jaagti aankho se intezaar karta hoon tere bina.

Kabhi maikhane ke saamne se bhi guzara na karta tha,
Aur aaj band pade maikhano ki sidhiyon pe raat kat ti hai tere bina.

Kabhi band aankho se he dhundh liya karta tha tujhe,
Aur aaj apne ghar ka raasta bhi logon se puchhta hu tere bina.

Pehle is duniya me ek apnapan sa lagta tha,
Aaj apna saaya he mujhe qatil lagta hai tere bina.

Kabhi khuda se sazde me ek adad umar maanga karta tha,
Par aaj toh bojh lagta hai har pal zindgi ka tere bina…

KAASH MAIN WAHAN HOTA…

Subah jab neend se uth kar tum aankhe kholti,
Toh tumhare aashiyane ki roshni ban kar kaash main wahan hota.

Jab uth kar tum apna nazuk chehra bhigoti,
Toh ban kar paani kaash main wahan hota.

Fir jab tum thandi hawa ke liye gulshan me aati,
Toh sukoon dene waali fiza ban kar kaash main wahan hota.

Aur jab tum apne nazuk haatho se koi phool todti,
Toh humhari saanso me ban kar khushbu kaash main wahan hota.

Fir sanwar kar jab tum ghar se chal deti,
Toh ban kar tumhari raah kaash main wahan hota.

Tum yaaron se milti, aur zindgi jee bhar ke jeeti,
Aur tumhe khush dekhne ko kaash main wahan hota.

Fir jaane kyun naraz ho kar tum waha se chal di,
Tab tumhe samjhane ke liye kaash main wahan hota.

Tum aayi ghar pe aur ruth kar baith gayi,
Tab tumhe manane ke liye kaash main wahan hota.

Fir tanhaai me jab chup-chup tum rone lag jaati,
Toh ansu ki tarah tumhari aankho se behne ko kaash main wahan hota.

Ek ehsaas hu main, jo majboor hai kismat ke haatho,
Un palon me tumhe thamne ko kaash main wahan hota.

Fir tum rote-rote kahin khayalon me kho jaati,
Tab tumhare jehan me yaad ban kar kaash main wahan hota.

Na jaane kab tumhari aankh lag jaati,
Khwabon me tumse milne ki khushi liye kaash main wahan hota.

Haqiqt nahi toh kya ek fasana ban kar he sahi,
Khwabon me tumse milne ka naseeb liye kaash main wahan hota.

Tumhe he nahi tumhari yaadon se bhi bepanah pyar karta hoon,
Ek pal ko sahi, tumhara pyar paane ko kaash main wahan hota.

Tumhara naam bhi zuban pe na laana meri majboori hai,
Bhari mehfil me tumhe apna kehne ka haq liye kaash main wahan hota.

Tumhe khone ke dar se kuch bhi bayan na kar paata hoon,
Apne pyar ka izhaar karne ko kaash main wahan hota.

Main toh ek ehsaas hu jo tumhari yaadon me bhatakta hai,
Tumhara pyar ban kar tumhare dil me rehne ko kaash main wahan hota…

Khamosh hai ye manjar,


Khamosh hai ye manjar, khamosh he raat hai,
Khamosh hai baadal, aur khamosh he barsaat hai.
Kabhi intezaar bhi shor machaya karta tha,
Fir aaj kyun ye khamosh humari mulakaat hai.

Kya kahu ki tujhe kitna yaad karta hoon,
Tera naam le kar he toh aur jaam bharta hoon.
Aaj bhi jaata hu wahan, jahan kabhi saath baithe the,
Pehle yaadon me muskurata hu, fir ro ro kar marta hoon.

Jitna bhi jaau door tujhse utna he tere pass hota hoon,
Na din ka thikana koi, na raaton ko main sota hoon.
Pehle apno ke dar se mehfilon me muskurata toh tha,
Teri yaad me ab toh main bhari mehfilon me rota hoon.

Kabhi lagta hai tu mere pass he hai kahin,
Sayad kal he toh dekha tha tujhe yahin.
Aur fir toot jaate hai khwab aur aati hai haqiqat,
Ki teri yaadon ke siwa mere pass kuch bhi nahi.

Kabhi saath chala karte the hum in raahon per,
Aur so jaati thi tum rakh kar sir in baahon per.
Tere khatir har rishte se door hota chala gaya,
Aaj koi nahi hai lagane ko marham meri aahon per.

Aakhir tum mujhe yaad itna kyun aate ho,
Aa kar khuwabon me fir laut kyun jaate ho.
Mana ki zindgi ruk nahi sakti intezaar me,
Door ho kar bhi tum mujhe itna kyun tadpate ho.

Voh pehli mulakaat aaj bhi mujhe yaad aati hai,
Voh sehmi teri aankhe aaj bhi dil me utar jaati hai.
Kaise mita doon un pyar ke khushnuma lamho ko,
Sach aaj bhi meri dhadkane tujhe he pass bulati hai.

Rozana baithta hoon tanhaai me tujhe yaad karne ko,
Ek akela sharabi hoon poore maikhane ko aabaad karne ko.
Ab hothon pe hasi na rahi aur gam bhi mujhse haar chuke hai,
Baki hai toh bas zindgi, teri yaadon me barbaad karne ko.

Har aahat me tujhe mehsoos karne ki aadat kya paayi hai,
Khuda ki banayi har cheez me chhupi ek bewafai hai.
Ek muddat tak baithta hu dar pe tere intezaar me,
Jab karta hu band dar toh ye hawayein aur jor se takrayi hai.

Pal bhar me pyar bhare lamhe suhane guzar gaye,
Ek teri he surat dekhe kayi zamaane guzar gaye.
Besudh teri yaadon me raahon pe pade rehte the,
Samajh ke laash kayi apne toh kayi begane guzar gaye.

Musafir hu ush raah ka jiski majil ka thikana nahi,
Samajh ke khilona dil tod dena, ye khel aaj bhi purana nahi.
Intezaar tab bhi tha aur aaj bhi kiya karta hoon,
Fark ye hai, ki meri raahon per ab tera aana jaana nahi.

Har chehre me ab tum he nazar aate ho,
Yaad toh tum mujhe aantho pehar aate ho.
Jab sochta hu ki kuch pal ke liye tumhe bhool jaau,
Dil ke is samandar me, banke tum lehar aate ho.

Aaj bhi hu un raaho pe bina mude jahan se tum chal diye,
Jo haste the kabhi waqt ne voh saare nazare badal diye.
Socha tha waqt ke saath zakham ye bhar jaaega,
Zindgi ne zakham he zakham mujhe har pal diye.

Tere bas me ho to bhula de, main toh bhool paaunga nahi,
Fikar na kar zamane ki, laut ke tere dar pe aaunga nahi.
Sajaya tha pyar se jo gharonda aaj bikhar chuka hai voh,
Fir kabhi mahobbat ka aashiyana main basaunga nahi.

Paane ki chahat kho kar, phaili dil me ek udaasi hai,
Baitha hu dariya kinaare, par rooh meri pyaasi hai.
Kabhi log mehfilon me humari zinda-dili ki misaal dete the,
Par aaj meri pehchan labon pe tehri ye khamoshi hai…


Saturday, January 15, 2011

Bewafa bewafa,


Gal Sun Mere tu mutiyare,
Ki samjhe apne aap nu?
Mere vangaro tu Ki ki kardi,
ae gal bus tu hi jandi,
Menu sufayan pesh na kar,
rab kolo thora jeha durr!!
Sikh ja ke pyar karne de val,
jhoote sang sade ik ik pal.

Bewafa bewafa,
bewafa nikli hai tu,,
Ni jhootha pyar jhootha pyar,
jhoota pyar kita hai tu.
Bewafaaa bewafaaa,
bewafa nikli hai tu,
ni jhootha pyar, jhootha pyar,
jhoota pyar kita hai tu!!

Jado nere mere kol tu hove,
yaadaan vichh door tu khove.
Sanu sadni ae naa oda leke,
tenu pende ode phuleke.
Menu kuch kendi na hun lor,
mera dil torke tu na hun tor,
yaa tere chaida na hor,
saade pyar di nishaniyat aaj tu mor.

Bewafa bewafa,
bewafa nikli hai tu,
Ni jhootha pyar jhootha pyar,
jhoota pyar kita hai tu.
[From: http://www.elyrics.net/read/i/imran-khan-lyrics/bewafa-lyrics.html ]
Bewafa bewafa,
bewafa nikli hai tu,
ni jhootha pyar, jhootha pyar,
jhoota pyar kita hai tu!!

Mere zindagi’ch kyu tu ayi?
yaari kyu ni tu nibhayi?
Kiti sadi naal bewafayi,
sanu de kuriyee jawaab?
dus de keri gul di,
sanu deriyee sazaaaa??
Rowen gi menu yaad karke,
rowen gi menu yaad karke!!

Bewafa bewafa,
bewafa nikli hai ti,
Ni jhootha pyar, jhootha pyar,
jhoota pyar kida hai tu.
Bewafaaa bewafaaa,
bewafa nikli hai tu,
ni jhootha pyar, jhootha pyar,
jhoota pyar kita hai tu!!

Bewafa bewafa,
bewafa nikli hai ti,
Ni jhootha pyar jhootha pyar,
jhoota pyar kita hai tu.
Bewafaaa bewafaaa,
bewafa nikli hai tu,
ni jhootha pyar, jhootha pyar,
jhoota pyar kita hai tuu!!


Thursday, January 13, 2011

IMRAN KHAN BEWAFA

Makar Sankranti History

Makar Sankranti History
Makar Sankranthi, or Sankranti is a popular Indian festival. It is celebrated in many parts of the country and also in some other parts of the world with great zeal and enthusiasm. It is a harvest festival which is basically celebrated in the Hindu communities. In Indian, the states of Bihar, Bengal, Punjab,Maharashtra, Gujarat, Rajasthan and Tamil Nadu celebrate the festival with great fervor and gusto.InTamil Nadu the festival is known as Pongal, in Assamas Bhogali Bihu, in Punjab, as Lohiri, in Gujarat and Rajasthan, as Uttararayan. Outside India, the festival is given due importance in the countries like Nepal where it is celebrated as Maghe Sakrati or Maghi, in Thailand where it is named as Songkran and in Myanmar where it is called Thingyan.

The festival of Makar Sankranti marks the day when the sun begins its northward journey and enters the sign of Makar (the Capricorn) from the Tropic of Cancer. It is like the movement of sun from Dakshinayana (south) to Uttarayana (north) hemisphere. It is the one of the few chosen Indian Hindu festivals which has a fixed date. This day falls on the 14th of January every year according to the Hindu Solar Calendar. The festival is considered to be a day from where onwards all the auspicious ritualistic ceremonies can be solemnized in any Hindu family. This is thus considered as the holy phase of transition.

Shankranti means transmigration of Sun from one zodiac in Indian astrology to the other. As per Hindu customary beliefs, there are 12 such Sankrantis in all. But the festival is celebrated only on the occasion of Makara Sankaranti i.e. the transition of the Sun from Sagittarius ('Dhanu' Rashi ) to Capricorn('Makara' Rasi). In this case, the zodiacs are measured sidereally, and not tropically, in order to account the Earth's precession. That is why the festival falls about 21 days after the tropical winter solstice which lies between December 20 and 23rd. Here the sun marks the starting of Uttarayana, which means northern progress of Sun.

Makar Sankranti holds special significance as on this day the solar calendar measures the day and night to be of equal durations on this day. From this day onwards, the days become longer and warmer. It is the day when people of northern hemisphere, the northward path of the sun marks the period when the sun is getting closer to them. The importance of the day was signified by the Aryans who started celebrating this day as an auspicious day for festivities. The reason behind this may be the fact that it marked the onset of harvest season. Even in the epic of Mahabharata, an episode mentions how people in that era also considered the day as auspicious. Bhishma Pitamah even after being wounded in the Mahabharata war lingered on till Uttarayan set in, so that he can attain heavenly abode in auspiciuous times. It is said that death on this day to brings Moksha or salvation to the deceased.